پیاده روی بی "تو" خر است !

بعد از ظهرها که می روم پیاده روی،به جای آنکه حالم بهتر شود بدتر افسردگی می گیرم آنقدر که دلم می خواهد همانجا کنار بلوار پیش شمشادها بنشینم و گریه کنم.حس می کنم از درون دیوانه شده ام،باآنکه ظاهرم یک آدم بی تفاوت و سرد و بی انگیزه است.دیدن اداره ها و سازمانهای دولتی که یکسری دیپلم ردی آشنای مدیر درآن استخدام شده اند.دادگستری و دفتر وکلایی که خیلی هایشان دیپلمشان را به خاطر تجدیدی های زیاد از مراکزآموزش ازراه دور گرفته اند و حالا برای خودشان دک و پوزی دارند و هیچکس را آدم حساب نمی کنند،زمین های خالی و خیابان منتهی به دبیرستانی که پراز خاطرات سیاه و ت.خ.م.ی بود و از همه بدتر و کشنده تر پارک تپه سنگی است که دقیقا مثل پارک کنار دانشگاه است و بعد از دو سال هنوز هم هوایت را می اندازد توی سرم و دیوانه ام می کند.کاش به جای اینکه تنها پشت سر بقیه قدم بزنم و از شنیدن بدبختی هایمان از زبانشان بدتر دیوانه شوم یا چپاندن هندزفری توی گوش هایم و گوش کردن به آهنگ هایی که هیچوقت حالم را خوب نمی کند و سرکشیدن بطری آب،دستان مردانه ات را با تمام وجود می گرفتم و از خوشی اینکه کنار کسی هستم که با همه ی جانم دوستش دارم؛ذره ذره در اوج خوشبختی میمردم